Elísabet KristínJökulsdóttir

Elísabet Kristín Jökulsdóttir fæddist í Reykjavík 16. apríl 1958. Hún ólst upp á Seltjarnarnesi og í Reykjavík og dvaldi í eitt ár í Grikklandi sem barn — ferðalag sem hún sneri aftur til í Límonaði frá Díafani hálfri öld síðar. Foreldrar hennar voru Jóhanna Kristjónsdóttir blaðamaður og rithöfundur og Jökull Jakobsson rithöfundur og leikskáld, og bæði eiga þau sín rúm í höfundarverki dótturinnar: hann í Ísbirninum á Hótel Viktoría og Aprílsólarkulda, hún í Dauðanum í veiðarfæraskúrnum, Hvaða ferðalag er á þér? og Saknaðarilmi.

Leiðin að skrifunum lá ekki beint. Elísabet lauk stúdentsprófi frá Kvennaskólanum í Reykjavík árið 1987, þá 29 ára, og hafði þá þegar unnið ýmis störf til sjós og lands: afgreiðslustörf á BSÍ, verið starfsmaður á Kleppsspítala, blaðamaður á Tímanum og Þjóðviljanum, verkakona í frystihúsinu í Hnífsdal, módel við Myndlistarskólann í Reykjavík, ráðskona á Ströndum, háseti á bát, afleysingakennari og í byggingarvinnu. Hún sótti námskeið í handritaskrifum hjá Kvikmyndasjóði, tók þátt í Höfundasmiðju Leikfélags Reykjavíkur og lauk síðar BA-prófi í sviðslistum frá Listaháskóla Íslands árið 2008.

Fyrsta bók hennar, ljóðabókin Dans í lokuðu herbergi, kom út árið 1989 — gefin út af höfundi sjálfum, eins og margar bækur hennar síðan. Á þeim rúmu þremur áratugum sem liðnir eru hefur hún sent frá sér á fjórða tug bóka: átta ljóðabækur, smásögur, örsögur, nóvellur, skáldsögur, barnabækur, bænabók og skáldævisögu, auk fjölda leikrita sem sett hafa verið upp hér á landi og erlendis. Hún hefur gert útvarpsþætti, sett upp listsýningar, framið gjörninga og teiknað myndirnar í eigin bækur.

Efniviðinn sækir hún að stærstum hluta í eigið líf: ástina, sorgina, geðhvörfin, fíknina, náttúruna og dansinn. Hún hefur skrifað um kvenlíkamann og kynverund kvenna af hreinskilni sem fáir íslenskir höfundar hafa leyft sér, og gert það jafnt með húmor og hárbeittri íroníu og með dýpstu alvöru. „Ég er að skrifa um myndina af mér til að öðlast sjálfstæði,“ segir hún sjálf um skrif sín — og bætir við: „Myndin af mér getur líka innihaldið myndina af þjóðinni.“

Elísabet hefur verið ötul baráttukona fyrir verndun íslenskrar náttúru og var framarlega í mótmælum gegn Kárahnjúkavirkjun. Árið 2016 bauð hún sig fram til forseta Íslands og gladdi margan með framgöngu sinni í kosningabaráttunni.

Hún hlaut Fjöruverðlaunin, bókmenntaverðlaun kvenna, tvisvar: árið 2008 fyrir Heilræði lásasmiðsins og árið 2015 fyrir ljóðabókina Ástin ein taugahrúga: enginn dans við Ufsaklett, sem einnig var tilnefnd til Bókmenntaverðlauna Norðurlandaráðs. Árið 2020 hlaut skáldsagan Aprílsólarkuldi Íslensku bókmenntaverðlaunin. Verk hennar hafa verið þýdd á dönsku, sænsku, pólsku, frönsku, þýsku, ensku og armensku, og árið 2024 varð Saknaðarilmur að einleik í Þjóðleikhúsinu sem hlaut fjórar Grímur, þar á meðal sem sýning ársins.

Elísabet á þrjá uppkomna syni. Hún býr í Hveragerði.